ถ้าเราศึกษาและพยายามนำมาปรับใช้ อาจมีประโยชน์ช่วยให้เรารู้วิธีคิด วิธีควบคุมจิตใจ น่าคิดเหมือนกันที่ ท่าทางในการปาเป้าของแต่ละคนจะไม่เหมือนกันเลยสักคน แต่ถ้ามาดูนักปาเป้าระดับโลกแล้วทุกคนมีอย่างหนึ่งที่เหมือนกัน คือมีทัศนคติที่ดี เช่นคุณ Paul Lim กล่าวไว้ว่า การปาเป้านั้นเป็นความรัก เป็นรักของชีวิต เป็นความท้าทาย เป็นยิ่งกว่าอาชีพ ยิ่งกว่าการทำเงินและการเล่นเกมส์ เป็นสิ่งที่มีความหมายมาก มีความหมายมากมายจริงๆ

ตัวอย่างมือใหม่  ปาเป้าเล็งไปที่ 20 แต่ครั้งแรก ปาไปที่ 1 มือใหม่อ่อนซ้อม จะคิดอย่างไร อารมณ์เสียเลยดีไหม ทำไมซ้อมได้ เล่นจริงไม่ได้เรื่อง เปลี่ยนท่าสักนิดดีไหม ขวามากไป สูงไปมั้ง แล้วช๊อตต่อไปจะพลาดอีกไหม เซ็งจัง ปาครั้งที่2 ได้1 อีกแล้ว โอ้ย ขายหน้าจริงๆ เราทำอะไรผิดไป พลาดอีกล่ะ ครั้งนี้ต้องพยายามให้มากขึ้น ปาครั้งที่ 3 ไม่ได้แต้ม ออกนอกกระดานไปเลย  นี่ไงทฎษฏีวงจรอุบาทว์  มีความสงสัยไม่แน่ใจ ใช้ความพยายามที่มากขึ้น มีการตึงตัวแข็งเกร็งของกล้ามเนื้อ มีความผิดพลาดเกิดขึ้น มีความกลัวความผิดพลาด มีการคาดการณ์ล่วงหน้า และมีความสงสัยไม่แน่ใจ
 
ตัวอย่างมือใหม่กับทัศนคติที่ดี รู้ว่าการปาเป้า เป็นเกมส์แห่งความผิดผลาด ซึ่งเหมือนกับชีวิตจริงนั่นแหละ มันไม่มีความสมบูรณ์แบบหรอก สิ่งที่ทำได้คือใช้ท่าปาที่เรามีอยู่อย่างเต็มที่ และเห็นคุณค่าของการฝึกซ้อม เราจะสนุกกับมัน  ดูอย่างลายมือซิ ใช้กล้ามเนื้อไม่กี่มัดเอง แต่ละคนยังลายมือไม่เหมือนกันเลย เมื่อเทียบกับการปาเป้าซึ่งต้องใช้กล้ามเนื้อมากกว่าการเขียนหนังสือมาก จะให้มีท่าปาเหมือนๆกันได้อย่างไร ในเรื่องการปานั้นทำได้สองแบบ แบบแรกคือไม่คิด ให้กล้ามเนื้อทำตามอย่างที่เคยฝึกซ้อมไว้โดยอัตโนมัติ กล้ามเนื้อจะทำงานร่วมกันได้อย่างราบรื่น  เพราะการที่ให้สมองใหญ่สั่งงานกล้ามเนื้อหลายร้อยมัด ให้ทำงานร่วมกันภายในเวลาไม่กี่วินาทีนั้นเป็นไปได้ยาก และจะมีความผิดพลาดมากกว่า เพราะการทำงานผ่านสมองจะมี ความสงสัย ความไม่แน่ใจในท่าปา ความกลัวที่จะผิดพลาด การนึกถึงอุปสรรคต่างๆ การคาดหวังถึงการปาครั้งหน้าอีก เมื่อเกิดความผิดพลาด ถ้าไม่ยอมรับ โกรธ และพยายามแก้ไขท่าปาในขณะนั้น นั่นคือปล่อยให้สมองใหญ่เข้ามาทำงานอีก ก็จะเกิดความสงสัยไม่แน่ใจ และวนเวียนอยู่ในทฤษฏีวงจรอุบาทว์นั้นอีก 
 
ตัวอย่าง เล็งไปที่ 20 ครั้งแรกได้ 1 เล็งไปที่ 20 ด้วยความมั่นใจ สบายๆ ได้1 อีก เล็งไปที่ 20 ได้1 อีก ทำไมล่ะ มันเป็นเกมส์แห่งความผิดพลาดยอมรับความจริง เรายังมั่นใจอยู่ เดินไปหยิบลูกดอกมาปาใหม่ ได้ 20 20 20 เมื่อเรามีความมั่นใจ การทำงานของกล้ามเนื้อ และ การเคลื่อนไหวของท่าปาจะราบรื่น   จะได้ผลงานที่ดีเยี่ยม และความมั่นใจก็จะยังอยู่คงเดิม  แต่ถ้าเกิดผิดพลาดล่ะ ได้ 1 20 1 เราก็ยอมรับความจริงเถอะ  มันพลาดกันได้ แล้วเราก็ตั้งหน้าตั้งตาปาด้วยความมั่นใจ  เราเลือกได้จะอยู่นอกวงจรอุบาทว์นั้นดีกว่าไหม อย่างน้อยเราก็ปาเป้าได้อย่างมีความสุข สนุกยิ่งกว่าเดิม เราจะมาหัวเสียอารมณ์เสีย กับแต้มห่วยๆ บ่นพึมพำว่ามันไม่ได้อย่างตอนซ้อม ไม่จำเป็นต้องซ้อม หรือซ้อมมาก็แค่นั้น  อุปกรณ์ไหนๆก็ปาได้เหมือนๆกันแหละ หรือจะซื้อลูกดอกใหม่ กระดานใหม่ ท่าปาใหม่ๆก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น ลองดูซิค่ะ เคยลองมาแล้ว ปาพลาดไปที่1 ยังดันทุรังมั่นใจอยู่ พลาดอีก ปาอีก เข้าเป้า20ได้เลย 

แนะนำให้เพื่อนๆหาซื้อหนังสือ วิถีแห่งกอล์ฟ โดย นายแพทย์ วิธาน  ฐานะวุฑฒ์ เป็นหนังสือกอล์ฟที่เกี่ยวกับจิตวิทยาการกีฬาเล่มแรกของไทย เป็นหนังสือที่มีคุณค่าน่าเป็นเจ้าของ ถ้าเรานำความรู้มาปรับใช้ จะเกิดประโยชน์ได้กับกีฬาทุกประเภท อยากปาเป้าเก่งๆ นอกจากฝึกซ้อมปากันสม่ำเสมอแล้ว  อยากให้หันมาฝึกฝนด้านจิตใจกันด้วยนะค่ะ